บางทีก็รู้สึกเหมือนว่า "กูกำลังทำอะไรอยู่ จริงหรอ จะไปได้ดีแน่หรอ" ที่แย่คือมันมีแต่คำถาม มันไม่มีทำตอบ

 
"
มีแต่คำถาม แต่เสียงของหัวใจ กลับเงียบงัน...
ไม่ได้ยินแม้เสียงใด ๆ จะเดินไปทางไหน ชีวิตช่างมืดมน
มองทางไหน ไม่มีใครซักคน
มีแต่คำถาม แต่เสียงของหัวใจ กลับเงียบงัน
"

credit "ทางแยกของความคาดหวัง" Hi Season Calories Blah Blah

วันนี้ตอนนี้ 1.48am 28/08/2009 น่าจะเรียกได้ว่ากลางดึกของกลาง ๆ ฤดูฝน กำลังจะหนาวอีกแล้ว ตอนนี้ท่านแม่อยู่ที่จีน สุดที่รักกูก็นอนไปแล้ว บ้านเงียบลง เปิดเพลง แต่เสียงเพลงกลับไม่ทำให้ความเงียบหายไป น่าแปลก คงคิดว่ากูใกล้บ้าเต็มที เปล่าหลอกครับก็แค่ 'เหงา' เท่านั้นเอง พรุ่งนี้เป็นวันที่ต้องไปรับน้อง(ลาดกระบัง) ซึ่งคิดว่าคงเป็นปีสุดท้ายแล้วที่จะไป จะว่าไปพอคิดถึง "รับน้อง" ก็มีเรื่องให้คิดถึงเต็มไปหมด แต่ช่างมันเหอะให้มันตกเป็นตะกอนอยู่แค่ในหัวใจอ่ะดีแล้ว อย่ากลั่นมันออกมาเป็นเนื้อเรื่องเลย

ชีวิตตอนนี้น่าจะเรียกได้ว่าก้าวข้ามบันไดมาได้อีกแล้ว น่าจะหลายขั้นด้วยซ้ำ AF6 The Final Audition น่าจะเป็นอะไรที่ยืนยันสิ่งต่าง ๆ ที่ทำมาได้ ถึงจะไปได้แค่ 50 คนสุดท้าย แต่นั้นก็พิสูจน์อะไรให้กูได้หลาย ๆ อย่างแล้ว ขอบคุณครูเป็ด(เวเนสซ่า)ที่เรียกให้ผมร้องหลาย ๆ เพลงตอน AF5 ถึงจะเล็กน้อยและตกรอบ แต่มันก็เป็นจุดกำเนิดไฟฝันในตัวผมอีกครั้ง

ถึง วันนี้เดินทางมาไกลแล้ว เกิดระยะทางแล้ว ได้รู้จักนักดนตรี นักร้องเยอะไปหมด ทั้งจาก AF จากที่นั้นที่นี้ บางคนก็แค่ผ่านเข้ามาทักทายกันด้วยเสียงเพลงแล้วก็หายไป บางคนก็ยังทิ้งความเป็นเพื่อนพ้องไว้ ชีวิตวันนี้มีสีสรรมากกว่าที่เคยคิดว่าจะได้รับเยอะเลย

ผมขอเรียกความรู้สึกในวินาทีนี้ของผมว่า 'ทางแยก' อย่าง ที่เขียนไว้ด้านบน บางทีคนเราก็เดินมาจนถึงทางแยก หรือบางทีก็เรานั่นล่ะที่เดินออกนอกทางไปเองเพราะคิดว่า ป่ารก ๆ ข้างทางเป็นทางแยก ในช่วงต่อไปของชีวิต ผมจะได้ประสบพบเจอกับสิ่งใด ตัดสินใจไปแบบไหนก็ไม่รู้ ณ ตอนนี้ผมเองยังไม่รู้เลย มีแต่คำถามอยู่ในใจ ยังตอบมันไม่ได้ Keep Walking ไปก่อนละกัน

ที่ผ่านมากูก็จริงใจกับ สิ่งที่ทำ ใส่ใจให้กับสิ่งที่เรารัก ผมจะร้องเพลงไปได้อีกนานแค่ไหนกัน หรือมันก็แค่ช่วงเริ่มต้น ตอนนี้ท้อแล้วหรอ หรือจริง ๆ ก็แค่ทำแล้วมีความสุขก็พอ สับสนไปหมด ช่างมันเถอะ ถ้ายังคิดไม่ออกก็ไม่ต้องไปคิดมัน

ตอนนี้แม่ของน้องที่ผมรักมากคนหนึ่งกำลังป่วยเป็นโรคมะเร็ง จะได้สิ่งใด ๆ ก็ช่าง ผมขออธิฐานให้คุณแม่ของน้องคนนี้หายป่วย และมีความสุข กลับมาเป็นดังเดิมให้เร็วที่สุด

ขอบคุณ ครูเป็ด(เวเนสซ่า)
ขอบคุณ ครูปอย ครูปุ้ม ครูลักษณ์ พี่ติ๊ด(โสฬส)
ขอบคุณ ครูส้ม พี่แอน พี่โอ๊ะ พี่เซ็น HOPS
ขอบคุณ พี่แอล รงค์ พี่มะเหมี่ยว น้องเบิร์ด
ขอบคุณ OverHear วิด ยีน เอส และคนอื่น ๆ
ขอบคุณ ความรักของสุดที่รักนะครับ
ขอบคุณ เสียงเพลง และบทเพลงทุก ๆ บทเพลงที่ผมได้ฟัง
ขอบคุณ แม่ คุณเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมจะรักได้มากขนาดนี้ ไม่ว่าอะไรในโลกนี้จะเกิดขึ้น ผมขอใช้ทั้งชีวิตเพื่อคุณคนเดียว
สุดท้ายขอบคุณ เสียงของหัวใจที่พาผมมาถึงจุดนี้ ผมจะรอฟังสัญญาณจากคุณต่อไป