คิดอยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง....
แต่มันเร็วเกินไปรึเปล่า?....
ในช่วงเวลาแค่เพียง 2 เดือนกว่า....
เพราะมะเร็งใช่มั้ย? ที่ทำให้อาอึ้มต้องทรมาน...

กิฟไม่เคยเรียกอาอึ้มว่าแม่...แต่สำหรับกิฟและทุกคนที่อาอึ้มเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก...ก็รักอาอึ้ม คิดว่าอาอึ้มก็คือแม่คนที่ 2 ของพวกเรา...

นึกไม่ถึงว่าอาอึ้มจะจากพวกกิฟไปเร็วอย่างนี้....
ทั้งๆที่เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา....อาอึ้มยังยิ้มให้กิฟอยู่เลย...
กิฟยังได้สัมผัสหน้าอาอึ้ม....บอก อาอึ้มว่า กิฟรักอาอึ้มนะ...
อาอึ้มต้องหายนะ ต้องไม่เปนอะไรนะ....
กิฟพยายามฝืนยิ้มมาตลอดทุกครั้งที่ไปเยี่ยม ทุกครั้งที่ต้องยืนมองอาอึ้มนอนทรมานอยู่บนเตียง..
วันนั้นเปนวันแรกจิงๆที่ยิ้มทั้งๆที่น้ำตามันไหลอาบแก้ม..

ทำยังไง ถึงจะดีขึ้น...ไม่มีหนทางรักษาเลยรึไง????
เกลียด.....เกลียดมะเร็ง......

แต่แล้ว....มันก็พรากอาอึ้มไปจากพวกกิฟ...

วันนี้เปนวันแรกที่ทำพิธีที่วัด...กิฟไม่สามารถอยู่ในศาลาที่มีร่างของอาอึ้มตั้งอยู่ได้เลย
ทำไม่ได้จริงๆ...ทุกครั้งที่เงยหน้ามองไปที่โลง...น้ำตาก็พาลจะไหลอีก...

กิฟรู้ตัวดีอยู่แล้วว่า...มันเปนความคิดที่เหนแก่ตัว...ถ้าจะให้อาอึ้มมีชีวิตอยู่ไปพร้อมกับความทรมานที่อาอึ้มต้องแบกรับ...

มะเร็งระยะสุดท้าย.....
ไม่มีหนทางรักษา...นอกจากยื้อชีวิต....

ควรจะยอมรับที่อาอึ้มไปสบายแล้ว ควรจะดีใจที่อาอึ้มไม่ต้องทรมานแล้ว...

แต่ใจมันไม่ยอมรับความเปนจริงเหล่านี้เลย....น้ำตามันยังคงไหล....

อาอึ้มคงไม่โกรธกิฟนะ...ที่กิฟจะทำตัวอ่อนแอ และ เหนแก่ตัวแบบนี้...

สักวันมันจะดีขึ้นเอง....
หลับให้สบายนะคะ....

+++กิ๊ฟ รัก อาอึ้ม มาก นะ+++

i don't wanna let you go, but i gonna missed you forever , Auntie.

... i love you ...